صفحه اصلی | ارسال نرم افزار | درخواست نرم افزار | جدیدترین نرم افزارها | تبادل لینک | تعرفه تبلیغات در سایت | لیست دوستان
جستجوي كاملتر
  نام كاربري:
      
  رمز عبور:
      
هنوز در سايت عضو نشده‌ايد؟

کدام یک از بخش های زیر بیشتر مورد توجه شما است ؟








کاربران گرامی در صورت مشاهده لینک خراب، گزارش خود را از طریق  آدرس الكترونيكی info@get4pc.com برای ما ارسال فرماييد.
 
 
 
 
 
چاپ ذخيره پيوند ارسال به دوست

نظرات نظرات ( 0 )   بازدید بازدید ( 15 )   کل مطالب کل مطالب ( 173 )  
پرتاب ماهواره، از غلبه بر جاذبه زمين تا صعود بر بلنداي آسمان
 
 
توانايي ساخت و پرتاب ماهواره، موتور محرک براي توسعه ساير فناوريهاي پيشرفته محسوب مي شود و از طرف ديگر نشانگر توان و مديريت علمي بالا در کشورهاي صاحب اين فناوري است.   
به گزارش ايرنا، موفقيت پژوهشگران ايراني در پرتاب ماهواره اميد با ماهواره بر سفير 2 در سال گذشته نخستين گام عملي در بومي سازي فناوري فضايي محسوب مي شود که توانست نام ايران را در بين معدود کشورهاي عضو باشگاه فضايي جهان ثبت کند.
امسال نيز با رونمايي از ماهواره ملي طلوع، ماهواره ملي مصباح 2 و ماهواره نويد علم و صنعت و همچنين موتور ماهواره بر سيمرغ که روز 14 بهمن ماه هم زمان با روز ملي فناوري فضايي انجام شد، زمينه حضور هرچه بيشتر ايران در عرصه فضا فراهم شده است.
ماهواره طلوع مي تواند سه سال در فضا بماند ، 100 کيلوگرم وزن دارد و در مداري به ارتفاع 500 کيلومتر از سطح زمين قرار گيرد. ماهواره بر «سيمرغ» نيز مي‌تواند محموله‌هايي به وزن 100 کيلوگرم را در ارتفاع 500 کيلومتري زمين قرار دهد.
به گفته کارشناسان، براي پرتاب ماهواره لازم است چندين رشته از علوم و فنون در کنار يکديگر قرار گيرد تا چنين پروژه بزرگي به مرحله اجرا در آيد.
* يک ماهواره چگونه به مدار مورد نظر پرتاب مي شود
براي قرار دادن يک ماهواره در مدار زمين، به نيروي بسيار زيادي نياز است. اين نيروي عظيم را ماهواره‌بر (موشک حامل) توليد مي‌کند. ماهواره‌ براي قرار گرفتن در مدار بايد در ارتفاعي بيش از 200 کيلومتر از سطح زمين به سرعتي بالاتر از 29000 کيلومتر در ساعت برسد.
ماهواره ‌بر‌ها به شکل موشک‌هاي چند مرحله‌اي، با سوزاندن سوخت شيميايي، انرژي لازم براي بردن ماهواره به مدار زمين را فراهم مي‌کنند.
در نخستين گام، موتور موشک روشن شده، نيروي بالابرنده فراهم مي‌شود. با ايجاد نيروي بالابرنده، ماهواره‌بر به همراه مخازن سوخت و ماهواره‌اي که با خود دارد، از زمين جدا شده، به سوي آسمان حرکت مي‌کند.
پس از اين ‌که سامانه پيشران، تمام سوخت را بسوزاند، بخشِ نخست از بدنه موشک جدا مي‌شود و به زمين سقوط مي‌کند.
در گام دوم، سامانه پيشرانِ مرحله دوم روشن مي‌شود و چون موشک سبک‌تر شده، با سرعت بيش‌تري ماهواره را به ارتفاع بالاتر و براي قرار دادن در مدار به پيش مي‌راند. به همان ترتيب و با پايان يافتن سوخت، مرحله‌ دوم نيز از ديگر اجزاي موشک جدا مي‌شود و بسته به ماموريت ماهواره بقيه مراحل انجام مي‌ شود.
پس از قرار گرفتن ماهواره در ارتفاع مورد نظر يک سامانه پيشران موشکيِ ديگر به کار مي‌افتد و ماهواره را در مدار مورد نظر قرار مي‌دهد. پس از قرار گرفتن ماهواره در مدار، با توجه به قوانين فيزيکي ماموريت ماهواره ادامه پيدا مي‌کند.
ماهواره‌ها در سر موشک‌ها جاسازي شده و به فضا پرتاب مي‌شود. دماغه مخروطي‌ شکل موشک که در برابر گرما مقاوم است، ماهواره را از اصطکاکِ هنگام گذشتن از جو زمين، محافظت مي‌کند.
بعد از عبور از جو زمين، لايه‌ محافظتي از ماهواره‌ها جدا شده، در مرحله آخر، موشک، ماهواره را در مدار مورد نظر قرار مي‌دهد. بسياري از ماهواره‌ها از سامانه پيشرانِ موشکيِ خود براي رفتن به مدارهاي بالاتر استفاده مي‌کنند.
بسياري از شرکت‌هاي تجاري و کشورها، داراي قابليت‌هاي پرتاب موشک ماهواره‌بر هستند و ماهواره‌هايي به بزرگيِ چند تن را مي‌توانند سالم، درست و منظم در مدار قرار دهند.
بيش‌تر پرتاب‌هاي ماهواره‌اي، با موشک‌هايي انجام مي‌شود که شروعِ پرتاب آن‌ها، مستقيم به سوي بالا، برنامه‌ريزي شده است. چنين روشي موشک را از ميان سخت‌ترين بخش‌هاي جو زمين، به سرعت عبور مي‌دهد و بهترين راه براي کاهش مصرف سوخت است.
پس از اين‌که يک موشک، مستقيم به سوي بالا پرتاب شد، مکانيسم کنترل موشک، سامانه هدايت اينرسي را بکار مي‌گيرد تا با انجام محاسبات لازم، دماغه موشک را به خط سيري که در طرح پرواز از پيش در نظر گرفته شده، متمايل کند.
در بيش‌تر موارد، در طرح پرواز، جهت مستقيم موشک را در ابتدا به سمت شرق قرار مي‌دهند؛ چون زمين از غرب به شرق مي‌چرخد و چنين حرکتي، به موشک يک نيروي تقويت‌کننده اضافي وارد مي‌کند؛ نيروي اين تقويت به سرعت گردش زمين در محل پرتاب بستگي دارد.
با اين حساب، نيروي اين تقويت، در خط استوا، بيش‌ترين حد خود را داراست چون بزرگ‌ترين قطر زمين، در استوا است و بنابراين سريع‌ترين سرعت گردش خطي هم در آن‌جا خواهد بود.
در کل، هر چه مدار بالاتر باشد، ماهواره مي‌تواند مدت زمان بيش‌تري را در مدار بماند. در ارتفاعات پايين‌تر، ماهواره بين لايه‌هاي جو زمين حرکت مي‌کند و لذا نيروي مقاوم (نيروي پسآ) به وجود مي‌آيد. نيروي پسآ، عاملي منفي در ثبات فاصله‌ مداري ماهواره‌ها به شمار مي‌رود.
گاهي اين نيرو، با غلبه بر سرعت مداري، مي‌تواند سبب بازگشت ماهواره‌ها به لايه‌هاي غليظ‌ تر جو و در نتيجه نابودي آن‌ها شود. در ارتفاعات بالاتر، جايي که خلاء نسبي بيش‌تري را شاهد هستيم، تقريباً هيچ پسآيي وجود ندارد و لذا يک ماهواره مي‌تواند براي قرن‌ها در مدار باقي بماند. نمونه قابل توجه، کره ماه است که با توجه به مدار استقرارش، مدت زمان بسيار مديدي است که در مدار خود باقي مانده است.
معمولاً ماهواره‌ها در مداري بيضوي‌ شکل حرکت مي‌کنند. پايگاه کنترل زميني ماهواره‌ها، با تنظيم و کنترل رژيم کاري موتورهاي تصحيح مدار ماهواره‌ها، اصلاحات لازم براي تثبيت مدار حرکتي آن‌ها را فراهم مي کنند. هدف اصلي از اين کار، نزديک‌تر کردن مدار بيضوي‌ شکل حرکت ماهواره‌ها به مدار دايره اي است.
پرتاب ماهواره، از غلبه بر جاذبه زمين تا صعود بر بلنداي آسمان | www.Get4PC.com
 
 
نظرات:
پاسخ به:
عنوان شما:
نظر:
صفحه اصلی تبلیغات  |  مطالب جذاب و خواندنی  |  مناسبتها  |  اطلاعات شخصی كاربر  |  ارتباط با ما  |  نقشه سایت  |  درج تبلیغات رایگان  |  تالارگفتگو  |  صفحه اصلی قدیم سایت
کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به سایت "Get4pc.com" می باشد، استفاده از محتویات این سایت تنها با ذکر نام منبع مجاز می باشد.